←  terug naar verhaaltjes
De keizerin die altijd verveeld was
Download download

De keizerin die altijd verveeld was

De keizerin die altijd verveeld was
met haar woord carnaval

Dark mode Light mode

Een keizerin zat verveeld en onderuit gezakt op haar troon. Ze had alles gedaan wat maar gedaan kon worden. Alle landen om haar heen waren al veroverd en waren eigendom van de keizerin.
En in al haar landen kon ze niet zoveel meer doen: het ging goed, het was vreedzaam en er was genoeg eten voor iedereen. Maar uit alle verveling, interesseerde de keizerin zich niet meer in de bevolking, of het nou goed of slecht ging.
De keizerin had het grootste kasteel, gemaakt van enorme witte stenen en gouden pilaren. Het stond op een grote heuvel met uitzicht over de mooiste tuinen en landschappen die je je maar kunt indenken.
Ook had de keizerin de snelste en mooiste paarden, en was ook nog eens kampioen in boogschieten. Ook daarin was geen uitdaging meer voor de keizerin.
Nu weet ik niet of het waar is, maar volgens geruchten had zij zelfs twee draken in haar kelder die het kasteel verwarmden.
De keizerin had bergen met geld, ze kon echt alles kopen. Maar dat interesseerde haar ook niet meer.

Wat ze ook deed en ondernam, ze verveelde zich snel. En de keizerin raakte verveelder en verveelder. Het werd zelfs zo erg, dat ze soms dagen haar troon niet meer afkwam, ze sliep zelfs op haar troon. En wat de bedienden, hofnarren en raadsheren ook probeerden, de keizerin bleef verveeld.

Eén van haar wijste raadsheren maakte zich ernstige zorgen over de gesteldheid van zijn keizerin. Al maanden was de keizerin al niet meer buiten haar kasteel geweest. De bevolking dacht zelfs dat ze ziek zou zijn en niet meer kon regeren. Het was tijd dat de keizerin zich weer liet zien aan het volk. Terwijl de wijze raadsheer vanuit zijn raam naar de heldere sterren keek, zag hij in de verte felle lichtjes van vuur. En vanaf ver hoorde hij vrolijke muziek, een combinatie van alle instrumenten die je maar kon voorstellen. Weet jij al wat het is?
De raadsheer wel, en hij kreeg een idee.

De volgende dag werd de keizerin wakker op haar paard Bes, al ver buiten de witte kasteelmuren. Nog verward van de slaap, werd de keizerin snel gerustgesteld door de wijze raadsheer, die naast haar reed op zijn paard. Hij zou de keizerin meenemen naar een fantastische plek, een plek waar zij zich niet meer zou vervelen.
En zo kwamen ze aan bij het carnaval, een festival die één keer per jaar plaatsvond. Er was van alles te zien en te beleven. Overal stonden tenten en kraampjes. Er waren verklede mensen, parades, vuurspuwers, zwaardvechters, leeuwen en beren, waarzegsters met grote glazen bollen, heel veel eten en volgens mij was er zelfs een dansende pinguïn en een zingende kameel. Ik weet trouwens niet of die zingende kameel echt gebeurd is. Ik schrijf ook maar wat ik heb gehoord.
Maar goed, de keizerin vond het niet heel erg indrukwekkend, maar ergens vond ze het toch wel leuk. Toen ze terugkwam in haar witte kasteel verzamelde zij al haar raadsheren. De keizerin wilde in haar hele rijk een wedstrijd houden. Wie de gaafste en spannendste carnaval ooit organiseerde, kon een prijs winnen. Namelijk de kans om bij de keizerin in het kasteel te komen werken. En in die tijd was dat een enorme eer, werken in het kasteel van de keizerin.

Overal werden posters opgehangen en het ging als een lopend vuurtje door het hele rijk. Duizenden mensen gingen hard aan de slag om het grootste en spannendste carnaval ooit op te zetten. Ook Nora zag de posters hangen en hoorde het in elke winkel, straat en steeg. Nora stond in haar hele omgeving bekend om haar muffins en koekjes. Het waren dan ook de beste muffins en koekjes, iedereen werd er blij van. En dat vond ze ook zo leuk aan haar werk. Ze had een heel klein bakkerijtje op een hoekje in het dorp. Maar hoewel het een klein bakkerijtje was, stonden klanten soms halverwege de straat in de rij voor de beroemde muffins en koekjes van Nora. Nora werd deze dagen een paar keer gevraagd door haar klanten of zij ook op een kraampje wilde staan bij één van de carnavals die werden georganiseerd. Na een tijdje nagedacht te hebben besloot Nora om het te doen. Ze organiseerde dan wel geen carnaval, maar ze was blij dat ze bezoekers van het carnaval haar muffins en koekjes kon laten proeven, waar iedereen zo blij van werd.

Intussen bezocht de keizerin alle carnavals die georganiseerd werden. Nog nooit was er zoveel te beleven op een carnaval. Iedereen heeft zijn best gedaan om grote indruk te maken op de keizerin. En het was in elke straat te zien. Wauw, ik weet niet waar ik moet beginnen. Enorme parades in alle thema’s en kleuren, dansers en danseressen, muziekbandjes, grote vliegende ballonnen, circusoptredens met alle soorten dieren zoals een pratende pony, zeehonden, krokodillen en zelfs een ijsbeer. En ja, ook de zingende kameel was er weer bij. Iedereen het carnaval bezocht was zwaar onder de indruk.

Behalve de keizerin. De keizerin had gehoopt niet meer verveeld te zijn met alle carnavals die ze bezocht. Maar hoe groot en mooi alle carnavals waren, wat er ook was te beleven, de keizerin bleef verveeld.

Ze was bij de laatste carnaval die op het lijstje stond, toen ze het kleine kraampje zag waar Nora haar koekjes en muffins verkocht. Het was er zo ontzettend druk, dat de keizerin nieuwsgierig begon te worden. Hoewel ze de keizerin van het hele rijk is, moest ze toch heel lang in de rij wachten, want niemand wilde haar voor laten. Juist nu begon ze wel erg benieuwd te worden en zelfs een beetje enthousiast. Niemand vond het erg om in de rij te wachten, want iedereen werd blij van de muffins en koekjes. En uiteindelijk na lang gewacht te hebben kon de keizerin dan een koekje proberen. En ze nam er nog één en nog één en nog één. En nog een muffin. En nog één en nog één. Tot ze echt niet meer kon.

De keizerin praatte nog heel lang met Nora. Misschien wel uren. Nora kon naast koekjes en muffins bakken ook heel goed raad en advies geven. De keizerin was al die tijd vergeten dat het juiste de kleine dingen waren waarvan je zo kon genieten. Ze bedankte Nora voor haar gastvrijheid en nam een paar koekjes mee voor onderweg.

Een paar dagen later nodigde de keizerin Nora uit op het witte kasteel. Nora mocht een bakkerij openen in het kasteel. En dat deed ze, maar ze maakte niet alleen koekjes en muffins voor het kasteel maar voor het hele rijk. Dat was hard werken, maar ze maakte iedereen blij! En daar deed Nora het nou zo graag voor.

En de keizerin? Die was niet langer verveeld en regeerde het rijk nog vele jaren met veel plezier. Elke dag ging ze naar Nora’s bakkerij voor goede raad en natuurlijk een koekje.

Einde

←  terug naar verhaaltjes
Top