←  terug naar verhaaltjes
De vreemde ruil-uil
Download download

De vreemde ruil-uil

Een verhaal geschreven voor Nynke
met haar woord ster

Dark mode Light mode

Of het nou lente, zomer, herfst of winter was. Bijna elke avond keek Nynke naar de sterren. Het liefste keek ze elke avond naar de sterrenhemel, maar het was ook wel eens bewolkt waardoor er niet veel te zien was. Nynke was zo gefascineerd van de sterren, ze kon er op een avond uren en uren naar kijken. En er waren veel sterren, ontelbaar veel. En soms zag ze een vallende ster, heel soms een paar achter elkaar. En het liefste, het aller-allerliefste zou Nynke een ster willen hebben. Als de ster klein zou zijn, zou ze deze in een glazen potje stoppen. Maar als de ster groot zou zijn, zou de ster op haar slaapkamer kunnen staan. En deze zou dan de hele dag mooi licht geven, zoals de sterren glinsteren in de sterrenhemel.

Nynke begon zich af te vragen of het nou echt mogelijk was om een ster uit de sterrenhemel te krijgen. Misschien waren sterren gewoon te koop? Dus ging Nynke van winkel naar winkel. Maar elke verkoper achter de toonbank gaf aan dat ze geen sterren verkochten. Ze hadden er nog nooit over gehoord dat sterren te koop waren. Nynke was misschien wel tientallen winkels binnengelopen en overal kreeg ze hetzelfde antwoord. Ze wilde het nog bij één winkel proberen voordat ze het opgaf en liep een klein winkeltje binnen met oude prulletjes.

De winkelier achter de toonbank gaf aan dat er geen sterren te koop zijn in zijn prullen-winkeltje. Nynke keek teleurgesteld en wilde de winkel uitlopen. Maar toen gaf de winkelier aan dat hij misschien wel iemand kende die een ster zou hebben. Nynke keek verrast naar de winkelier en wachtte in spanning af wat hij ging zeggen. De winkelier vertelde dat ze een keer moest kijken bij de ruil-uil in het bos, vlakbij het grote meer, erg makkelijk te vinden. Misschien dat hij een ster te koop heeft.
De ruil-uil? Dacht Nynke, wat is een ruil-uil? Daar had ze nog nooit van gehoord. Nynke bedankte de winkelier en begon de zoektocht naar deze ruil-uil. Ze liep het bos in richting het grote meer. Maar hoe kon ze nou een ruil-uil vinden? De winkelier zei dat het makkelijk te vinden was.

En terwijl ze daar over nadacht, liep Nynke tegen een hoge gele boom aan met gekleurde blaadjes. En aan de takken van deze gele boom hingen allemaal spulletjes. Nynke zag een tennisracket, een hark, een schommelstoel, ballonnen, oude kranten en zelfs een paar oude vieze schoenen. En naast die paar vieze schoenen, zat een uil op een grote tak. Hij leek te slapen en had het niet door dat Nynke voor de gele boom stond. “Ehhh hallo?” vroeg Nynke zachtjes. De uil leek het niet te horen en sliep door. “Hallooooo!?” Riep Nynke nu wat harder. Maar nog steeds bleef de uil doorslapen. Nynke pakte een dennenappel die naast de boom lag en gooide deze naar de uil. De uil schrok wakker, fladderde met zijn vleugels en verloor zijn evenwicht. Tussen alle takken door viel hij naast Nynke op de grond. “Oe-hoef” kreunde de uil en keek angstig en verward om zich heen terwijl veren in het rond dwarrelden.

De uil stond op en keek naar Nynke en schraapte zijn keel: “Ahum, mijn naam is Uil, maar vrienden en vaste klanten noemen mij Ruil. Hoe kan ik je van dienst zijn? Ik heb een hele mooie theepot in de aanbieding, koooehpen?” Ruil fladderde moeizaam naar boven en kwam terug met een roze theepot zonder oor. “Zo goed als nieuw, voor twee euro”. Terwijl Ruil de theepot vasthield, brak ook de schenktuit af. “Dat hoort zo”, probeerde Ruil nog goed te praten.”
Nynke, nog in volle verbazing over deze rare uil, gaf Ruil twee euro en kocht de kapotte theepot en zei vervolgens: “heb je ook een ster te koop?”
Ruil werd stil en keek een beetje scheel voor zich uit. Nynke wachtte in spanning af of Ruil misschien een ster te koop had. “Ja ja, nee nee” zei Ruil zachtjes. Ruil draaide zich om en keek de gele boom in vol met spulletjes. Hij vloog omhoog en vloog van tak naar tak, zoekend door alle spullen die hij heeft verzameld. “Oeh!” schreeuwde Ruil en haalde iets uit de takken van de gele boom. Hij vloog nog een rondje om de boom en landde op de grond naast Nynke. Veren van Ruil vlogen weer alle kanten op. In zijn vleugel hield had hij een steen vast, zo groot als een aardappel. De steen was rond en zag er mooi uit. “Dat is toch gewoon een steen?” vroeg Nynke een beetje teleurgesteld. Ruil vloog naar een dikke tak boven zich en ging er op zitten en zei: “Het is een klein stukje van een echte ster. Als je deze steen in het donker legt, zie je het vanzelf”. Ruil deed zijn ogen dicht en viel weer in slaap. Daar stond Nynke dan, bij een gele boom met allemaal spulletjes. In Nynke's ene hand een steen en in de ander een kapotte theepot.

Thuis legde Nynke het stukje ster op de vensterbank bij het raam. Ze deed de gordijnen dicht zodat het donker werd en wachtte maar er gebeurde niks. Het stukje ster leek gewoon een steen te zijn. Nynke bleef wachten, misschien dat er iets zou gebeuren. De avond viel inmiddels en het werd donker buiten. Nynke zette de gordijnen open zodat ze de sterren buiten kon bekijken. En toen gebeurde er wat geks. Langzaam begon het stukje ster op de vensterbank licht te geven. En toen alle sterren aan de hemel te zien waren, glinsterde het stukje ster zo fel, dat de hele slaapkamer mooi verlicht werd. Het was net alsof er een sterrenhemel in Nynke’s slaapkamer was. Elke avond legde Nynke het stukje ster op de vensterbank. En elke keer als het stukje ster dan ging schitteren, moest ze toch weer even denken aan die vreemde ruil-uil, slapend op een tak in die grote gele boom.

Einde

←  terug naar verhaaltjes
Top