Het Lakgemak

'De watte?'
'Een flesje naggellak met meerdere kleuren' zei Yfke nog een keer.
'Nee dat... verkopen we niet' zei de verkoopster.
'In deze winkel ook al niet' mompelde Yfke en liep teleurgesteld de winkel uit. Ze wilde zo graag nagellak met meerdere kleurtjes. In één flesje. Yfke was in elke winkel geweest waar je ook maar nagellak kon kopen. Maar overal kreeg ze hetzelfde te horen: nee, dat hadden ze niet.

Ze ging op de stoep zitten en dacht na. Zou het dan gewoon niet bestaan? Ze keek uit op een winkel met rommeltjes. Prullen & Spullen van meneer Zooi heette de winkel. In de etalage stond een kapotte stofzuiger, een schommelstoel, een stapel antieke boeken en een paspop met gekke kleding aan. Ach je weet het maar nooit, dacht Yfke. Ze stond op en liep de winkel in.

En net zoals het er van buiten uitzag, was het ook binnen een rommeltje. Ze liep naar de toonbank maar daar stond niemand.
'Hallo?' riep Yfke.
Toen hoorde ze iemand van schrik ergens overheen struikelen.
'Auw!'
Wat gerommel later kwam een winkelier tevoorschijn en ging achter de toonbank staan. Het was meneer Zooi.
'Hallo wat leuk een klant!' zei hij blij. 'Ik bedoel hallo wat kan ik voor je betekenen?'

'Ja nou misschien een gekke vraag' zei Yfke.
'Ik ben gek op gekke vragen' antwoordde meneer Zooi.
'Verkoop je ook nagellak?'
Het werd even stil.
'Nagellak? Nee, nee hoor, nee' zei Meneer Zooi.
Yfke keek teleurgesteld. 'Ik zoek nagellak met meerdere kleurtjes, in één flesje. Ik zoek al zo lang maar ik denk nu dat het niet bestaat.'
Meneer Zooi beet op zijn lip. 'Weet je, ik heb misschien nog wel iets anders liggen' zei hij. Hij struinde de hele winkel door en zocht door de vele prullaria. Lampen, autobanden, gieters en zelfs gordijnen uit de jaren '80. 'Waar heb ik het nou gelaten' mompelde hij in zichzelf. 'Ah hier.'
Uit een boekenkast pakte hij een oud kistje en zette deze op de toonbank. Hij blies een laagje stof van de deksel en opende het kistje. Nieuwsgierig keek Yfke mee. In het kistje lag een flesje dat leek op nagellak. Lakgemak stond er op het etiket. De nagellak zelf had geen kleur, je kon door het flesje heen kijken. Voorzichtig haalde Meneer Zooi het flesje uit het kistje.

'Dit is magische nagellak' zei Meneer Zooi voordat Yfke een vraag kon stellen. 'Ik weet niet waar het vandaan komt of wie het heeft gemaakt. Maar het ligt hier al erg lang.' Meneer Zooi zuchtte. 'Net als alle andere spullen in mijn winkel.'
'... Magische nagellak?' vroeg Yfke wantrouwend en verbaasd. 'Dat bestaat toch niet. Het heeft niet eens een kleur.'
'Nee, nu nog niet' zei meneer Zooi. 'Maar zeg een kleur hardop en je zult het zien.'
'Tuurlijk, magische nagellak' zei Yfke. Hoeveel kost het?'
Meneer Zooi keek naar het plafond en dacht na.
'Weet je, voor 1 euro is het van jou, het ligt hier al zo lang.'
Toch wel nieuwsgierig betaalde Yfke meneer Zooi en stopte de nagellak in haar jaszak.
'Maar let op' zei meneer Zooi, 'gebruik het alleen voor je nagels en alleen voor jezelf.'
'Ja ja is goed' riep Yfke ongeduldig terwijl ze de winkel uitrende.
'ALLEEN VOOR JEZELF!' riep Zooi nog na.
Maar dat hoorde Yfke al niet meer.

Thuis zette Yfke het flesje Lakgemak op tafel. Ze keek er een tijdje naar en bestudeerde het etiket. Maar daar werd ze niet veel wijzer van.
'Magische nagellak dus' zei Yfke. Ze was toch te nieuwsgierig en draaide het dopje van de nagellak open en rook aan het flesje. Het rook nergens naar.
'Okee nou daar gaat 'ie dan' zei Yfke hardop. 'Groen!'
Er gebeurde niks.
Zie je wel, dacht ze. Die meneer Zooi heeft me gewoon opgeli...
Toen werd het flesje groen. Yfke kon haar ogen niet geloven. De nagellak werd groen! Het etiket kleurde mee en het woord Groen verscheen.
'Roze!' riep ze nu. En de nakellak werd roze. 'Rood! Geel! Blauw! Paars! Oranje! Groen!' riep Yfke nu achter elkaar. En al die kleuren verschenen in het Lakgemakflesje.

Eindelijk! Eindelijk had ze alle kleuren die ze wilde in één flesje. Yfke lakte eerst één nagel. Het was prachtig. Het zag er zo mooi uit. Toen nog een nagel. Toen alle nagels. In tientallen kleuren. Urenlang lakte Yfke haar nagels. Ze kon er geen genoeg van krijgen. En net toen ze een paarse kleur op haar nagel wilde lakken, lakte ze per ongeluk op de tafel.

De tafel werd paars.

'Wat...' stamelde Yfke.
Ze liep een rondje om de tafel heen. De tafel was helemaal paars. Nee, het zal toch niet?
Ze lakte nu een klein beetje nagellak op de stoel en ook deze werd paars. Yfke glimlachte. En ging toen het hele huis door. De bloemenvaas, de koelkast, het plafond, de kast, de lamp, alles in de keuken en zelfs de vloer. Alles kreeg een nieuwe kleur.

Yfke zette een raam open zodat de kleuren even goed konden drogen en keek rond. Het was fantastisch. Al die leuke kleurtjes, het was een heel ander huis geworden.
'Het mooiste huisje van het dorp' zei ze tevreden.

'Wat een enig huis heb je!' hoorde ze iemand roepen. Yfke zette het flesje Lakgemak even op de vensterbank bij het raam. Er stond een meneer met een gek baretje en een krulsnor voor het raam.
'Zo mooi! Zo prachtig' zei hij. 'Ik ben een kunstenaar en zoiets als dit huis heb ik nog nooit gezien!'
'Mooi he!' zei Yfke trots tegen de kunstenaar.
'Hee kijk wat raar er zit een duif op je bank!' zei de kunstenaar.
Yfke keek naar de bank. Maar er was geen duif te zien.
'Oh ik dacht... ik dacht dat er een duif was. Nou, ik ga weer verder. Dag he?'
En de kunstenaar liep weg. Wat een gek gesprek, dacht Yfke. Wat een rare kwibus.

Ze wilde het flesje Lakgemak weer pakken maar die stond er niet meer. Yfke voelde in haar zakken en keek om zich heen. Ze had het toch op de vensterbank gezet? Waar was het nou?
Toen drong het tot haar door. De kunstenaar. Hij zou het toch niet gepakt hebben? Ze rende naar buiten en keek op straat.
'Uh oh' zei Yfke hardop.
De lantaarnpalen waren roze en alle auto's groen. Gekleurde huizen en stoeptegels. Er kwam een blauwe kat voorbij rennen en zelfs de bomen waren rood. Dat beloofde niet veel goeds. En dat bleek wel toen Yfke langs de kinderboerderij liep. De schapen en zelfs de kippen hadden verschillende kleuren.

Maar de bewoners van het dorp vonden het wel verfrissend. Ze keken hun ogen uit. Die nieuwe kleuren deden het dorp goed. Want waar Yfke ook keek, alles had een andere kleur. De kunstenaar had blijkbaar de tijd van z'n leven met het Lakgemak. Yfke zocht nog een tijdje naar de kunstenaar maar kon 'm nergens vinden. Tot slot liep ze maar terug naar huis. Misschien dat de kunstenaar het Lakgemak terug zou brengen. Maar dat gebeurde niet.

Het liep volledig uit de hand toen het de volgende dag sneeuwde. Verwonderd keek Yfke uit het raam. Alles was zo mooi wit buiten. Maar ze wist ook dat het niet lang kon duren zolang die maffe kunstenaar het flesje Lakgemak had. En ja hoor, de sneeuw werd groen. En geel. En roze. En paars. Het ging maar door. Yfke zette een zonnebril op, zo fel was het.
'Red jezelf!' hoorde ze iemand roepen die met koffers over de straat sleepte. Niet veel later rende iedereen door elkaar heen en ze gleden uit op de gekleurde sneeuw. Het dorp was in paniek van het fenomeen. Ze wisten niet hoe snel ze het dorp moesten ontvluchtten.

Yfke schudde haar hoofd. Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen. De kunstenaar moest gestopt worden, ze moest de magische nagellak terugkrijgen. Er was maar één iemand die haar daarbij kon helpen.

En zo rende ze naar de winkel van Meneer Zooi waar ze het Lakgemak had gekocht.
'Meneer Zooi, ik heb uw hulp nodig!'
'Oh je meent het' zei Zooi achter zijn toonbank dat nu groen was. Yfke bekeek de winkel. Alle prullen en spullen hadden een andere kleur. Zelfs hier was de kunstenaar geweest.
'Ik zei het nog, alleen voor jezelf gebruiken!' zei meneer Zooi. 'Maar dit is ook aan mezelf te wijten. Ik had het nooit moeten verkopen. Het is nu vooral belangrijk dat we het Lakgemak weer terugkrijgen.'
Yfke knikte instemmend.

En zo gingen de twee op zoek naar de kunstenaar voordat de situatie nog erger werd. Maar lang hoefden ze niet te zoeken want de kunstenaar glinsterde al van veraf. Hij was helemaal van goud met glitters en zat op een bankje in het park.
'Kunstenaar! Kunstenaar, we willen het flesje Lakgemak graag terug' riep Yfke.
'Graag, ik wil het niet meer!' zuchtte hij en gaf het flesje aan meneer Zooi. 'Ik heb deze krankzinnigheid nooit bedoeld!' zei de kunstenaar verdrietig. 'Ik wilde van dit dorp het grootste kunstwerk ter wereld maken! Dat is wat ik altijd heb gewild. En met deze magische nagellak was het eindelijk mogelijk! Maar nu is er niemand meer om naar mijn kunstwerk te kijken, iedereen is gevlucht! Tot overmaat van ramp heb ik mezelf goud gelakt en kan ik nooit meer normaal worden.'
De kunstenaar barstte in snikken uit. Gouden tranen rolden over zijn wangen.
'Wacht maar' zei meneer Zooi die het toch wel een beetje te doen had met de kunstenaar. 'Kleurloos!' riep hij en het flesje Lakgemak had geen kleur meer. Hij lakte een beetje op de kunstenaar en hij werd weer normaal.
'Jippie!' schreeuwde hij blij.
'Het wordt een hele klus' zei meneer Zooi, 'maar we zullen alles weer in de oude staat moeten teruglakken.'
En dat deden ze. Yfke, Meneer zooi en de kunstenaar. Het was een hele klus maar uiteindelijk was alles weer zoals het was. Het flesje Lakgemak was op nadat het laatste schaap op de kinderboerderij z'n normale kleur weer had.

Alles was weer in z'n oude en normale kleur. En dat zag het er toch een beetje saai uit. Dat vonden de bewoners ook die terugkeerden naar het dorp. Want hoewel de kunstenaar een regelrechte ramp had veroorzaakt, was iedereen het er wel mee eens dat het dorp wat kleur kon gebruiken.

Maar Yfke haalde opgelucht adem. 'Dat was dat' zei ze. 'Alles is weer zoals het was.'
'Bijna alles' zei meneer Zooi een beetje verdrietig. 'Alle prullen en spullen in mijn winkel hebben nog een andere kleur. Dat is niet meer te verkopen. En het Lakgemak is nu op. Ik kan het winkeltje wel sluiten'.
Daar was de kunstenaar het niet mee eens en had een idee. Want alles was weer een beetje saai in het dorp. Juist nu waren de prullen en spullen met al die kleuren heel uniek en speciaal.
En de kunstenaar had gelijk. Er stond een lange rij voor de winkel van meneer Zooi. Binnen een uur was het winkeltje volledig uitverkocht. Zelfs de paspop uit de etalage - met die gekke kleding - was verkocht.
Meneer Zooi en de kunstenaar werkten daarna nog lang samen en hadden de leukste en bestverkochte Prullen & Spullenwinkel ter wereld.

En Yfke? Yfke ging terug naar huis. Haar mooie huisje. Want wat Yfke niet had verteld, is dat ook haar huis alle Lakgemak kleuren nog had.

Het mooiste huisje van het dorp.